῾Ο Λόγος ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἀπὸ τὶς Κατηχήσεις τοῦ ῾Αγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου πρὸς τοὺς Μοναχοὺς τῆς Μονῆς
τοῦ ῾Αγίου Μάμαντος ὅπου διετέλεσε ῾Ηγούμενος. ᾿Αναδημοσιεύεται ἀπὸ τὴν ἔκδοση Mgr Basile Krivochéine, Syméon le Nouveau
Théologien, Catéchèses, II, Λόγος ΙΓʹ, σελ. 191- 202, Paris1964
(Sources Chrétiennes No. 104).
῾Ο ῞Αγιος Συμεὼν γεννήθηκε τὸ 949 στὴν Γαλάτη τῆς Παφλαγονίας. Μόνασε στὴν Μονὴ τοῦ Στουδίου καὶ κατόπιν στὴν Μονὴ τοῦ ῾Αγίου Μάμαντος, ὅπου ἀναδείχτηκε ῾Ηγούμενος.
Διδάχθηκε τὰ τῆς πνευματικῆς ζωῆς ἀπὸ τὸν πνευματικό του δάσκαλο Συμεὼν τὸν Εὐλαβῆ, ἄντρα μεγάλης ἀρετῆς καὶ ἁγιότητας.
Τὸ ὕψος τῆς πνευματικῆς γνώσεως καὶ τῆς ἁγιότητός του φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸν Λόγο ποὺ ἀκολουθεῖ, στὸν ὁποῖο μᾶς ἀποκαλύπτει ἄγνωστες διαστάσεις τοῦ Μυστηρίου τῆς ᾿Αναστάσεως.
Διαστάσεις καὶ πραγματικότητες ποὺ γνώρισαν καὶ βίωσαν τὰ ἁγιασμένα πνεύματα τῶν Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας μας, ποὺ λαμπρύνθηκαν μὲ τὶς ἐλλάμψεις τῆς Θείας Χάριτος καὶ ἐντρύφησαν στὸν γνόφο τῆς ῾Υπερουσίου Κρυφιότητος.
Μὲ τὴν μετοχή μας σ᾿ αὐτὸ τὸ Μυστήριο καὶ στὴν μυστικὴ ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς καλεῖ ὅλους στὴν τελείωση καὶ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία.
Γιὰ τὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τί πράγμα εἶναι ἢ πῶς γίνεται μέσα μας ἡ ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ μέσα σ᾿ αὐτὴν ἡ ἀνάσταση τῆς ψυχῆς. Καὶ ποιό εἶναι τὸ μυστήριο αὐτῆς τῆς ἀναστάσεως.
᾿Εκφωνήθηκε μετὰ τὸ Πάσχα, τὴν δεύτερη ἡμέρα τῆς δεύτερης ἑβδομάδας τοῦ Πάσχα.
ΑΔΕΛΦΟΙ καὶ πατέρες, τώρα πλέον τὸ Πάσχα, ἡ χαρμόσυνη ἡμέρα, ποὺ μᾶς χαρζει εὐφροσύνη καὶ χαρά, ἡ ἡμέρα τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ποὺ
ἐπαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, γίνεται ὅμως καθημερινὰ καὶ ἀκατάπαυστα στὶς ψυχὲς αὐτῶν ποὺ γνωρίζουν τὸ Μυστήριό της, γέμισε τὶς καρδιές μας μὲ χαρὰ καὶ ἄφατη ἀγαλλίαση.
Ταυτόχρονα ἔδωσε τέρμα στὸν κόπο τῆς πάνσεπτης νηστείας, ἢ γιὰ νὰ πῶ καλύτερα, τῆς ἔδωσε πλήρωμα καὶ συγχρόνως παρηγόρησε τὶς ψυχές μας, γι᾿ αὐτὸ ἀφοῦ προσκάλεσε ὅλους μαζὶ τοὺς πιστοὺς σὲ ἀνάπαυση καὶ εὐχαριστία, ὅπως βλέπετε, πέρασε.
῍Ας εὐχαριστήσουμε λοιπὸν τὸν Κύριο, ποὺ μᾶς βοήθησε νὰ διαπλεύσουμε τὸ πέλαγος τῆς νηστείας καὶ μᾶς ὁδήγησε στὸν λιμένα τῆς ᾿Αναστάσεώς Του γεμάτους χαρά ἂς εὐχαριστήσουμε Αὐτὸν καὶ ὅσοι διανύσαμε τὸν δρόμο τῆς νηστείας μὲ ἐπιμέλεια καὶ προθυμία, μὲ πρόθεση γεμάτη ζέση καὶ μὲ ἀγῶνες γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς καὶ ὅσοι λιποψυχήσαμε σ᾿ αὐτὰ ἀπὸ ἀμέλεια καὶ ψυχικὴ ἀσθένεια, γιατὶ Αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ καὶ στοὺς ἐπιμελεῖς ἀγωνιστὲς μὲ τὸ παραπάνω δίνει τοὺς στεφάνους καὶ μισθοὺς ἀντάξιους τῶν ἔργων τους, ἀλλὰ καὶ στοὺς πιὸ ἀδύνατους πνευματικὰ ἀπονέμει πάλι τὴν συγγνώμη, ὡς ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος ποὺ εἶναι.
῾Υπολογίζει τὶς διαθέσεις τῶν ψυχῶν μας περισσότερο καὶ τὴν προαίρεσή μας, παρὰ τοὺς κόπους τοὺς σωματικούς, μὲ τοὺς ὁποίους ἀσκοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας στὴν ἀρετή, εἴτε κάνουμε μεγαλύτερη ἄσκηση μὲ ὁλόψυχη προθυμία, εἴτε λιγότερη ἐξαιτίας τῆς ἀσθένειας τοῦ σώματος, ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἀγωνιστές, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν πρόθεση μᾶς μοιράζει ἀντίστοιχα τὰ ἔπαθλα καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος στὸν καθένα, ἀναδεικνύοντάς τον ἢ περιβόητο καὶ ἔνδοξο ἀγωνιστὴ ἤ ἀφήνοντάς τον σὲ χαμηλότερο ἐπίπεδο, ὥστε νὰ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πιὸ ἐπίμονη κάθαρση.
᾿Αλλὰ ἄς δοῦμε, ἂν συμφωνεῖτε, καὶ ἄς ἐξετάσουμεα προσεκτικά, ποιό εἶναι τὸ Μυστήριο τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ μας, τὸ ὁποῖο σὲ μᾶς ποὺ θέλουμε τελεῖται πάντοτε μυστικά, καὶ πῶς ὁ Χριστὸς θάπτεται μέσα μας σὰν σὲ μνῆμα καὶ πῶς, ἀφοῦ ἑνωθεῖ μὲ τὶς ψυχές μας ἀνίσταται καὶ ἀνιστᾶ μαζί Του καὶ μᾶς. Καὶ αὐτὸ ποὺ σκοπεύω νὰ πῶ, εἶναι τὸ ἑξῆς.
῾Ο Χριστὸς καὶ Θεός μας, σταυρώθηκε καὶ προσήλωσε πάνω στὸν Σταυρὸ τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, γεύθηκε τὸν θάνατο καὶ κατέβηκε στὰ ἔγκατα τοῦ ἅδη.
῞Οπως λοιπὸν ἀκριβῶς ἀνεβαίνοντας πάλι ἀπὸ τὸν ἅδη, ἑνώθηκε μὲ τὸ ἄχραντο σῶμά Του, ἀπὸ τὸ ὁποῖο κατεβαίνοντας ἐκεῖ καθόλου δὲν χωρίστηκε ἡ θεότητα, καὶ ἀμέσως ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ μετὰ ἀπ᾿ αὐτὸ ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ μὲ δόξα πολλὴ καὶ δύναμη, ἔτσι λοιπὸν καὶ τώρα, ὅταν ἐμεῖς βγαίνουμε ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καὶ εἰσερχόμαστε, μὲ τὴν μίμηση τῶν παθημάτων τοῦ Κυρίου, στὸ μνῆμα τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς μετανοίας, αὐτὸς ὁ ἴδιος κατεβαίνοντας ἀπὸ τὸν οὐρανό, εἰσέρχεται σὰν σὲ τάφο, στὸ σῶμά μας, καὶ ἀφοῦ ἑνωθεῖ μὲ τὶς ψυχές μας, τὶς ἀνασταίνει, αὐτὲς ποὺ εἶναι ὁμολογουμένως νεκρές.
Καὶ τότε ἀκριβῶς ἀξιώνει αὐτόν, ποὺ μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀναστήθηκε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, νὰ βλέπει τὴν δόξα τῆς Μυστικῆς ᾿Αναστάσεώς Του.
᾿Ανάσταση, λοιπόν, τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση, ποὺ εἴμαστε πεσμένοι στὴν ἁμαρτία. Γιατὶ ᾿Εκεῖνος, ποὺ δὲν ἔπεσε ποτὲ σὲ ἁμαρτία, ὅπως ἔχει γραφεῖ, οὔτε ἔχασε τὸ ἐλάχιστο ἀπὸ τὴν δική Του δόξα, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ ἀναστηθεῖ ποτὲ ἢ νὰ δοξασθεῖ, αὐτὸς ποὺ εἶναι πάντοτε δοξασμένος, περισσότερο ἀπὸ ὅλα τὰ ὄντα καὶ ταυτόχρονα βρίσκεται πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία;
᾿Ανάσταση καὶ δόξα Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας δόξα, ὅπως εἴπαμε, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ μέσα μας καὶ ἔτσι μᾶς ἀποκαλύπτεται καὶ τὴν βλέπουμε.
Διότι, μία φορὰ ἀφοῦ οἰκειώθηκε τὴν φύση μας, ὅσα Αὐτὸς τελεῖ μέσα μας, αὐτά,
Αὐτὸς πρῶτος τὰ ὑφίσταται.
᾿Ανάσταση τῆς ψυχῆς, εἶναι ἕνωσή της μὲ τὴν Ζωή· γιατὶ ὅπως ἀκριβῶς τὸ νεκρὸ σῶμα, ἄν δὲν δεχθεῖ μέσα του τὴν ζωντανὴ ψυχὴ καὶ δὲν ἑνωθεῖ μ᾿ αὐτὴν χωρὶς μείξη δὲν λέγεται ὅτι ζεῖ, οὔτε μπορεῖ νὰ ζεῖ, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ δὲν μπορεῖ νὰ ζεῖ μόνη της, ἄν δὲν ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, τὴν πραγματικὰ αἰώνια Ζωή, μὲ ἕνωση ἄρρητη καὶ ἀσύγχυτη.
Γιατὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἕνωση, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν γνώση τῶν μυστηρίων τοὺ Θεοῦ, τὴν ὅραση τῶν πνευματικῶν ἀληθειῶν καὶ τὴν αἴσθηση τῆς Θείας Χάριτος, εἶναι νεκρή, ἄν καὶ εἶναι νοερὴ καὶ κατὰ τὴν φύση της ἀθάνατη.
Γιατὶ οὔτε ἡ γνώση εἶναι δυνατὴ χωρὶς τὴν ὅραση, οὔτε ἡ ὅραση χωρὶς τὴν αἴσθηση. Κι αὐτὸ ποὺ λέω, εἶναι τὸ ἑξῆς:
Πρέπει νὰ προηγηθεῖ ἡ ὅραση καὶ μέσα σ᾿ αὐτὴν ὑπάρχει ἡ γνώση καὶ ἡ αἴσθηση· αὐτὸ τὸ λέω βέβαια γιὰ τὰ πνευματικὰ πράγματα, γιατὶ στὰ σωματικὰ καὶ χωρὶς τὴν ὅραση ὑπάρχει αἴσθηση. Τί ἀκριβῶς λέω;
῾Ο τυφλὸς ὅταν χτυπήσει τὸ πόδι του σὲ πέτρα τὸ αἰσθάνεται, ὁ νεκρὸς ὅμως ὄχι· καὶ στὰ πνευματικὰ πράγματα, ἐὰν ὁ νοῦς δὲν ἔλθει σὲ θεωρία τῶν πραγμάτων ποὺ ὑπερβαίνουν κάθε ἔννοια, δὲν αἰσθάνεται τὴν μυστικὴ ἐνέργεια τὴς Θείας Χάριτος.
Αὐτός, λοιπόν, ποὺ ἰσχυρίζεται στὰ πνευματικά, ὅτι αἰσθάνεται τὶς πραγματικότητες ποὺ εἶναι πάνω ἀπὸ τὸν νοῦ, τὸν λόγο καὶ τὴν ἔννοια, προτοῦ νὰ ἔλθει σὲ θεωρία, μοιάζει μὲ τὸν τυφλό, ὁ ὁποῖος αἰσθάνεται μὲν ὅσα ἀγαθὰ ἢ κακά ὑφίσταται, ἀγνοεῖ ὅμως ὅσα βρίσκονται μπροστά του καὶ ὅσα γίνονται γι᾿ αὐτὸν αἰτία ζωῆς ἢ θανάτου· γιατὶ ὅσα καλὰ ἢ ἄσχημα ἐπακολουθοῦν γι᾿ αὐτὸν καθόλου δὲν ἀντιλαμβάνεται καὶ τοῦτο γιατὶ ἔχει στερηθεῖ τὴν ὀπτικὴ δύναμη καὶ αἴσθηση.
Κι ἔτσι πολλὲς φορὲς σηκώνοντας τὸ ραβδί του γιὰ νὰ ἀποκρούσει τὸν ἐχθρό του, ἀντὶ γιὰ κεῖνον κτυπᾶ κάποτε τὸν φίλο του, ἐνῷ ὁ ἐχθρὸς στέκεται μπροστὰ στὰ μάτια του καὶ τὸν κοροϊδεύει.
Τὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τὴν πιστεύουν, εἶναι ὅμως πολὺ λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν βλέπουν καθαρά. Καὶ φυσικά, αὐτοὶ ποὺ δὲν τὴν εἶδαν, οὔτε τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστὸ μποροῦν νὰ προσκυνοῦν, ὡς ῞Αγιο καὶ Κύριο.
Οὐδεὶς γάρ, λέγεται, δύναται εἰπεῖν Κύριον ᾿Ιησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ., καὶ ἀλλοῦ Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυεῖν.
Οὔτε βέβαια λέει τὸ ἱερώτατο κείμενο, ποὺ καθημερινὰ ἀπαγγέλουμε .᾿Ανάστασιν Χριστοῦ πιστεύσαντες ἀλλὰ τί;
᾿Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ῞Αγιον Κύριον ᾿Ιησοῦν, τὸν μόνον ἀναμάρτητον.
Πῶς λοιπὸν μᾶς προτρέπει τώρα τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα σὰν νὰ εἴδαμε αὐτὴν ποὺ δὲν εἴδαμε νὰ λέμε ᾿Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι., ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε μιὰ φορὰ πρίν δυο χίλιαδες χρόνια καὶ μάλιστα οὔτε τότε εἶδε Αὐτὸν κανεὶς τὴν ὥρα τῆς ᾿Αναστάσεως;
῎Αραγε μήπως θέλει ἡ Θεία Γραφὴ νὰ λέμε ψέματα;
῎Οχι βέβαια, ἀλλὰ ἀντίθετα μᾶς παραγγέλει νὰ λέμε τὴν ἀλήθεια, διότι ἡ ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ γίνεται πραγματικὰ στὴν ψυχὴ κάθε πιστοῦ ξεχωριστὰ καὶ μάλιστα ὄχι μιὰ φορά, ἀλλὰ θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ συνεχῶς ὁ Δεσπότης Χριστός ἀνίσταται μέσα μας λαμπροφορώντας καὶ ἀπαστράπτοντας τὶς ἀστραπὲς τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς θεότητος.
Γιατὶ ἡ φωτοφόρος παρουσία τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ ὅπως μέσα σὲ πρωινὴ φωτοχυσία ἢ καλύτερα μᾶς δίνει τὸ δῶρο νὰ βλέπουμε αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν ἀναστημένο Χριστό.
Γι᾿ αὐτὸ καὶ λέμε· Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν. καὶ ὑποδηλώνοντας τὴν δεύτερη Παρουσία του, τελειώνοντας λέμε Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου..
Σὲ ὅσους λοιπὸν φανερωθεῖ ὁ ἀναστημένος Χριστός, ὁλωσδιόλου πνευματικὰ φανερώνεται καὶ τὸν βλέπουν μὲ τὰ πνευματικὰ μάτια.
῞Οταν δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἔλθει μέσα μας μὲ τὴν χάρη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, μᾶς ἀνιστᾶ ἐκ νεκρῶν καὶ μᾶς ζωοποιεῖ καὶ μᾶς ἀξιώνει νὰ βλέπουμε Αὐτὸν μέσα μας ὁλοζώντανο,
Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἀθάνατος καὶ ἀνώλεθρος· κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ μᾶς δίνει τὸ χάρισμα νὰ ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι μᾶς ἀνιστᾶ μαζί Του καὶ μᾶς συνδοξάζει, ὅπως λέγεται σὲ ὅλη τὴν ῾Αγία Γραφή.
Αὐτὰ λοιπὸν εἶναι τὰ θεῖα μυστήρια τῶν Χριστιανῶν, αὐτὴ ἡ κρυμμένη δύναμη τῆς πίστεώς μας, τὴν ὁποία οἱ ἄπιστοι ἢ δύσπιστοι ἤ, γιὰ νὰ πῶ καλύτερα, ἡμίπιστοι (χλιαροὶ) δὲν τὴν βλέπουν, οὔτε ἀσφαλῶς μποροῦν καθόλου νὰ τὴν δοῦν.
῎Απιστοι, δύσπιστοι καὶ ἡμίπιστοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν ἀποδεικνύουν τὴν πίστη μὲ τὰ ἔργα τους. Γιατὶ χωρὶς ἔργα καὶ οἱ δαίμονες πιστεύουν καὶ ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι Θεὸς ὁ Δεσπότης Χριστός. Οἴδαμεν γάρ σε., λένε τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ., καὶ ἀλλοῦ·
Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ῾Υψίστου εἰσίν..
᾿Αλλὰ ὅμως οὔτε τοὺς δαίμονες οὔτε κι αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἀκόμη θὰ ὠφελήσει αὐτὴ ἡ ὁμολογία. Διότι κανένα ὄφελος δὲν προκύπτει ἀπὸ αὐτὴν τὴν πίστη, ἐπειδὴ εἶναι νεκρή, σύμφωνα μὲ τὸ Θεῖο ᾿Απόστολο:
῾Η πίστις γάρ, λέγει, δίχα τῶν ἔργων νεκρά ἐστιν., ὅπως ἀκριβῶς καὶ τὰ ἔργα χωρὶς πίστη. Καὶ γιατί εἶναι νεκρή; Διότι δὲν ἔχει μέσα της τὸν Θεὸ ποὺ ζωογονεῖ τὰ πάντα· διότι Αὐτὸν ποὺ εἶπε ῾Ο ἀγαπῶν με τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσει, καὶ ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾿ αὐτῷ ποιησόμεθα., δὲν προσπάθησε νὰ κλείσει μέσα της, ὥστε μὲ τὴν παρουσία Του νὰ ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν αὐτὸν ποὺ ἔχει αὐτὴν (τὴν παρουσία), νὰ τὸν ζωοποιήσει καὶ νὰ τὸν ἀξιώσει νὰ δεῖ καθαρά, ὁλοκληρωτικὰ Αὐτὸν ποὺ ἀναστήθηκε μέσα του καὶ ἀνέστησε καὶ αὐτόν.
Νεκρὴ λοιπὸν εἶναι αὐτὴ ἡ πίστη ἀπ᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς, καὶ μᾶλλον εἶναι νεκροὶ ὅσοι τὴν ἔχουν ἀποκτήσει χωρὶς ὅμως νὰ ἔχουν καὶ ἔργα.
Γιατὶ ἡ πίστη στὸν Θεό, ζεῖ πάντοτε καὶ ζώντας ζωοποιεῖ αὐτοὺς ποὺ προσέρχονται μὲ πρόθεση ἀγαθὴ καὶ τὴν ἀσπάζονται.
Αὐτὴ ἡ πίστη πολλοὺς ὁδήγησε ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή, προτοῦ νὰ ἐκτελέσουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἀποκάλυψε τὸν Χριστὸ καὶ Θεό.
Καὶ ἄν ἔμεναν πιστοὶ στὶς ἐντολές Του καὶ τὶς ἐφάρμοζαν μέχρι θανάτου, ἐπρόκειτο νὰ διατηρηθοῦν κι αὐτοί ἀπ᾿αὐτὲς τέτοιοι προφανῶς ποὺ ἔγιναν ἀπὸ μόνη τὴν πίστη.
᾿Επειδὴ ὅμως γύρισαν πίσω σὰν τὸ τεντωμένο τόξο καὶ ἐνεπλάκησαν στὶς προηγούμενες πράξεις τους, φυσικὰ ἀμέσως ναυάγησαν καὶ στὴν πίστη καὶ στέρησαν δυστυχῶς τοὺς ἑαυτούς τους ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Θεός.
Αὐτὸ ἀκριβῶς γιὰ νὰ μὴν πάθουμε καὶ μεῖς, ἄς τηρήσουμε, σᾶς παρακαλῶ, τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ μὲ ὅση δύναμη ἔχουμε, ὥστε καὶ τὰ παρόντα καὶ τὰ μέλλοντα ἀγαθὰ νὰ ἀπολαύσουμε, καὶ μάλιστα ἐννοῶ, τὴν ἴδια τὴν θέα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία εἴθε ὅλοι ἐμεῖς νὰ ἐπιτύχουμε μὲ τὴν χάρη τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, στὸν ῾Οποῖο ἀνήκει ἡ δόξα στοὺς αἰῶνες· ᾿Αμήν.
῾Ο ῞Αγιος Συμεὼν γεννήθηκε τὸ 949 στὴν Γαλάτη τῆς Παφλαγονίας. Μόνασε στὴν Μονὴ τοῦ Στουδίου καὶ κατόπιν στὴν Μονὴ τοῦ ῾Αγίου Μάμαντος, ὅπου ἀναδείχτηκε ῾Ηγούμενος.
Διδάχθηκε τὰ τῆς πνευματικῆς ζωῆς ἀπὸ τὸν πνευματικό του δάσκαλο Συμεὼν τὸν Εὐλαβῆ, ἄντρα μεγάλης ἀρετῆς καὶ ἁγιότητας.
Τὸ ὕψος τῆς πνευματικῆς γνώσεως καὶ τῆς ἁγιότητός του φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸν Λόγο ποὺ ἀκολουθεῖ, στὸν ὁποῖο μᾶς ἀποκαλύπτει ἄγνωστες διαστάσεις τοῦ Μυστηρίου τῆς ᾿Αναστάσεως.
Διαστάσεις καὶ πραγματικότητες ποὺ γνώρισαν καὶ βίωσαν τὰ ἁγιασμένα πνεύματα τῶν Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας μας, ποὺ λαμπρύνθηκαν μὲ τὶς ἐλλάμψεις τῆς Θείας Χάριτος καὶ ἐντρύφησαν στὸν γνόφο τῆς ῾Υπερουσίου Κρυφιότητος.
Μὲ τὴν μετοχή μας σ᾿ αὐτὸ τὸ Μυστήριο καὶ στὴν μυστικὴ ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς καλεῖ ὅλους στὴν τελείωση καὶ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία.
Γιὰ τὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τί πράγμα εἶναι ἢ πῶς γίνεται μέσα μας ἡ ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ μέσα σ᾿ αὐτὴν ἡ ἀνάσταση τῆς ψυχῆς. Καὶ ποιό εἶναι τὸ μυστήριο αὐτῆς τῆς ἀναστάσεως.
᾿Εκφωνήθηκε μετὰ τὸ Πάσχα, τὴν δεύτερη ἡμέρα τῆς δεύτερης ἑβδομάδας τοῦ Πάσχα.
ΑΔΕΛΦΟΙ καὶ πατέρες, τώρα πλέον τὸ Πάσχα, ἡ χαρμόσυνη ἡμέρα, ποὺ μᾶς χαρζει εὐφροσύνη καὶ χαρά, ἡ ἡμέρα τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ποὺ
ἐπαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, γίνεται ὅμως καθημερινὰ καὶ ἀκατάπαυστα στὶς ψυχὲς αὐτῶν ποὺ γνωρίζουν τὸ Μυστήριό της, γέμισε τὶς καρδιές μας μὲ χαρὰ καὶ ἄφατη ἀγαλλίαση.
Ταυτόχρονα ἔδωσε τέρμα στὸν κόπο τῆς πάνσεπτης νηστείας, ἢ γιὰ νὰ πῶ καλύτερα, τῆς ἔδωσε πλήρωμα καὶ συγχρόνως παρηγόρησε τὶς ψυχές μας, γι᾿ αὐτὸ ἀφοῦ προσκάλεσε ὅλους μαζὶ τοὺς πιστοὺς σὲ ἀνάπαυση καὶ εὐχαριστία, ὅπως βλέπετε, πέρασε.
῍Ας εὐχαριστήσουμε λοιπὸν τὸν Κύριο, ποὺ μᾶς βοήθησε νὰ διαπλεύσουμε τὸ πέλαγος τῆς νηστείας καὶ μᾶς ὁδήγησε στὸν λιμένα τῆς ᾿Αναστάσεώς Του γεμάτους χαρά ἂς εὐχαριστήσουμε Αὐτὸν καὶ ὅσοι διανύσαμε τὸν δρόμο τῆς νηστείας μὲ ἐπιμέλεια καὶ προθυμία, μὲ πρόθεση γεμάτη ζέση καὶ μὲ ἀγῶνες γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς καὶ ὅσοι λιποψυχήσαμε σ᾿ αὐτὰ ἀπὸ ἀμέλεια καὶ ψυχικὴ ἀσθένεια, γιατὶ Αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ καὶ στοὺς ἐπιμελεῖς ἀγωνιστὲς μὲ τὸ παραπάνω δίνει τοὺς στεφάνους καὶ μισθοὺς ἀντάξιους τῶν ἔργων τους, ἀλλὰ καὶ στοὺς πιὸ ἀδύνατους πνευματικὰ ἀπονέμει πάλι τὴν συγγνώμη, ὡς ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος ποὺ εἶναι.
῾Υπολογίζει τὶς διαθέσεις τῶν ψυχῶν μας περισσότερο καὶ τὴν προαίρεσή μας, παρὰ τοὺς κόπους τοὺς σωματικούς, μὲ τοὺς ὁποίους ἀσκοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας στὴν ἀρετή, εἴτε κάνουμε μεγαλύτερη ἄσκηση μὲ ὁλόψυχη προθυμία, εἴτε λιγότερη ἐξαιτίας τῆς ἀσθένειας τοῦ σώματος, ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἀγωνιστές, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν πρόθεση μᾶς μοιράζει ἀντίστοιχα τὰ ἔπαθλα καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος στὸν καθένα, ἀναδεικνύοντάς τον ἢ περιβόητο καὶ ἔνδοξο ἀγωνιστὴ ἤ ἀφήνοντάς τον σὲ χαμηλότερο ἐπίπεδο, ὥστε νὰ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πιὸ ἐπίμονη κάθαρση.
᾿Αλλὰ ἄς δοῦμε, ἂν συμφωνεῖτε, καὶ ἄς ἐξετάσουμεα προσεκτικά, ποιό εἶναι τὸ Μυστήριο τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ μας, τὸ ὁποῖο σὲ μᾶς ποὺ θέλουμε τελεῖται πάντοτε μυστικά, καὶ πῶς ὁ Χριστὸς θάπτεται μέσα μας σὰν σὲ μνῆμα καὶ πῶς, ἀφοῦ ἑνωθεῖ μὲ τὶς ψυχές μας ἀνίσταται καὶ ἀνιστᾶ μαζί Του καὶ μᾶς. Καὶ αὐτὸ ποὺ σκοπεύω νὰ πῶ, εἶναι τὸ ἑξῆς.
῾Ο Χριστὸς καὶ Θεός μας, σταυρώθηκε καὶ προσήλωσε πάνω στὸν Σταυρὸ τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, γεύθηκε τὸν θάνατο καὶ κατέβηκε στὰ ἔγκατα τοῦ ἅδη.
῞Οπως λοιπὸν ἀκριβῶς ἀνεβαίνοντας πάλι ἀπὸ τὸν ἅδη, ἑνώθηκε μὲ τὸ ἄχραντο σῶμά Του, ἀπὸ τὸ ὁποῖο κατεβαίνοντας ἐκεῖ καθόλου δὲν χωρίστηκε ἡ θεότητα, καὶ ἀμέσως ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ μετὰ ἀπ᾿ αὐτὸ ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ μὲ δόξα πολλὴ καὶ δύναμη, ἔτσι λοιπὸν καὶ τώρα, ὅταν ἐμεῖς βγαίνουμε ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καὶ εἰσερχόμαστε, μὲ τὴν μίμηση τῶν παθημάτων τοῦ Κυρίου, στὸ μνῆμα τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς μετανοίας, αὐτὸς ὁ ἴδιος κατεβαίνοντας ἀπὸ τὸν οὐρανό, εἰσέρχεται σὰν σὲ τάφο, στὸ σῶμά μας, καὶ ἀφοῦ ἑνωθεῖ μὲ τὶς ψυχές μας, τὶς ἀνασταίνει, αὐτὲς ποὺ εἶναι ὁμολογουμένως νεκρές.
Καὶ τότε ἀκριβῶς ἀξιώνει αὐτόν, ποὺ μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀναστήθηκε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, νὰ βλέπει τὴν δόξα τῆς Μυστικῆς ᾿Αναστάσεώς Του.
᾿Ανάσταση, λοιπόν, τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση, ποὺ εἴμαστε πεσμένοι στὴν ἁμαρτία. Γιατὶ ᾿Εκεῖνος, ποὺ δὲν ἔπεσε ποτὲ σὲ ἁμαρτία, ὅπως ἔχει γραφεῖ, οὔτε ἔχασε τὸ ἐλάχιστο ἀπὸ τὴν δική Του δόξα, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ ἀναστηθεῖ ποτὲ ἢ νὰ δοξασθεῖ, αὐτὸς ποὺ εἶναι πάντοτε δοξασμένος, περισσότερο ἀπὸ ὅλα τὰ ὄντα καὶ ταυτόχρονα βρίσκεται πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία;
᾿Ανάσταση καὶ δόξα Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας δόξα, ὅπως εἴπαμε, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ μέσα μας καὶ ἔτσι μᾶς ἀποκαλύπτεται καὶ τὴν βλέπουμε.
Διότι, μία φορὰ ἀφοῦ οἰκειώθηκε τὴν φύση μας, ὅσα Αὐτὸς τελεῖ μέσα μας, αὐτά,
Αὐτὸς πρῶτος τὰ ὑφίσταται.
᾿Ανάσταση τῆς ψυχῆς, εἶναι ἕνωσή της μὲ τὴν Ζωή· γιατὶ ὅπως ἀκριβῶς τὸ νεκρὸ σῶμα, ἄν δὲν δεχθεῖ μέσα του τὴν ζωντανὴ ψυχὴ καὶ δὲν ἑνωθεῖ μ᾿ αὐτὴν χωρὶς μείξη δὲν λέγεται ὅτι ζεῖ, οὔτε μπορεῖ νὰ ζεῖ, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ δὲν μπορεῖ νὰ ζεῖ μόνη της, ἄν δὲν ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, τὴν πραγματικὰ αἰώνια Ζωή, μὲ ἕνωση ἄρρητη καὶ ἀσύγχυτη.
Γιατὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἕνωση, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν γνώση τῶν μυστηρίων τοὺ Θεοῦ, τὴν ὅραση τῶν πνευματικῶν ἀληθειῶν καὶ τὴν αἴσθηση τῆς Θείας Χάριτος, εἶναι νεκρή, ἄν καὶ εἶναι νοερὴ καὶ κατὰ τὴν φύση της ἀθάνατη.
Γιατὶ οὔτε ἡ γνώση εἶναι δυνατὴ χωρὶς τὴν ὅραση, οὔτε ἡ ὅραση χωρὶς τὴν αἴσθηση. Κι αὐτὸ ποὺ λέω, εἶναι τὸ ἑξῆς:
Πρέπει νὰ προηγηθεῖ ἡ ὅραση καὶ μέσα σ᾿ αὐτὴν ὑπάρχει ἡ γνώση καὶ ἡ αἴσθηση· αὐτὸ τὸ λέω βέβαια γιὰ τὰ πνευματικὰ πράγματα, γιατὶ στὰ σωματικὰ καὶ χωρὶς τὴν ὅραση ὑπάρχει αἴσθηση. Τί ἀκριβῶς λέω;
῾Ο τυφλὸς ὅταν χτυπήσει τὸ πόδι του σὲ πέτρα τὸ αἰσθάνεται, ὁ νεκρὸς ὅμως ὄχι· καὶ στὰ πνευματικὰ πράγματα, ἐὰν ὁ νοῦς δὲν ἔλθει σὲ θεωρία τῶν πραγμάτων ποὺ ὑπερβαίνουν κάθε ἔννοια, δὲν αἰσθάνεται τὴν μυστικὴ ἐνέργεια τὴς Θείας Χάριτος.
Αὐτός, λοιπόν, ποὺ ἰσχυρίζεται στὰ πνευματικά, ὅτι αἰσθάνεται τὶς πραγματικότητες ποὺ εἶναι πάνω ἀπὸ τὸν νοῦ, τὸν λόγο καὶ τὴν ἔννοια, προτοῦ νὰ ἔλθει σὲ θεωρία, μοιάζει μὲ τὸν τυφλό, ὁ ὁποῖος αἰσθάνεται μὲν ὅσα ἀγαθὰ ἢ κακά ὑφίσταται, ἀγνοεῖ ὅμως ὅσα βρίσκονται μπροστά του καὶ ὅσα γίνονται γι᾿ αὐτὸν αἰτία ζωῆς ἢ θανάτου· γιατὶ ὅσα καλὰ ἢ ἄσχημα ἐπακολουθοῦν γι᾿ αὐτὸν καθόλου δὲν ἀντιλαμβάνεται καὶ τοῦτο γιατὶ ἔχει στερηθεῖ τὴν ὀπτικὴ δύναμη καὶ αἴσθηση.
Κι ἔτσι πολλὲς φορὲς σηκώνοντας τὸ ραβδί του γιὰ νὰ ἀποκρούσει τὸν ἐχθρό του, ἀντὶ γιὰ κεῖνον κτυπᾶ κάποτε τὸν φίλο του, ἐνῷ ὁ ἐχθρὸς στέκεται μπροστὰ στὰ μάτια του καὶ τὸν κοροϊδεύει.
Τὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τὴν πιστεύουν, εἶναι ὅμως πολὺ λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν βλέπουν καθαρά. Καὶ φυσικά, αὐτοὶ ποὺ δὲν τὴν εἶδαν, οὔτε τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστὸ μποροῦν νὰ προσκυνοῦν, ὡς ῞Αγιο καὶ Κύριο.
Οὐδεὶς γάρ, λέγεται, δύναται εἰπεῖν Κύριον ᾿Ιησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ., καὶ ἀλλοῦ Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυεῖν.
Οὔτε βέβαια λέει τὸ ἱερώτατο κείμενο, ποὺ καθημερινὰ ἀπαγγέλουμε .᾿Ανάστασιν Χριστοῦ πιστεύσαντες ἀλλὰ τί;
᾿Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ῞Αγιον Κύριον ᾿Ιησοῦν, τὸν μόνον ἀναμάρτητον.
Πῶς λοιπὸν μᾶς προτρέπει τώρα τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα σὰν νὰ εἴδαμε αὐτὴν ποὺ δὲν εἴδαμε νὰ λέμε ᾿Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι., ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε μιὰ φορὰ πρίν δυο χίλιαδες χρόνια καὶ μάλιστα οὔτε τότε εἶδε Αὐτὸν κανεὶς τὴν ὥρα τῆς ᾿Αναστάσεως;
῎Αραγε μήπως θέλει ἡ Θεία Γραφὴ νὰ λέμε ψέματα;
῎Οχι βέβαια, ἀλλὰ ἀντίθετα μᾶς παραγγέλει νὰ λέμε τὴν ἀλήθεια, διότι ἡ ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ γίνεται πραγματικὰ στὴν ψυχὴ κάθε πιστοῦ ξεχωριστὰ καὶ μάλιστα ὄχι μιὰ φορά, ἀλλὰ θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ συνεχῶς ὁ Δεσπότης Χριστός ἀνίσταται μέσα μας λαμπροφορώντας καὶ ἀπαστράπτοντας τὶς ἀστραπὲς τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς θεότητος.
Γιατὶ ἡ φωτοφόρος παρουσία τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ ὅπως μέσα σὲ πρωινὴ φωτοχυσία ἢ καλύτερα μᾶς δίνει τὸ δῶρο νὰ βλέπουμε αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν ἀναστημένο Χριστό.
Γι᾿ αὐτὸ καὶ λέμε· Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν. καὶ ὑποδηλώνοντας τὴν δεύτερη Παρουσία του, τελειώνοντας λέμε Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου..
Σὲ ὅσους λοιπὸν φανερωθεῖ ὁ ἀναστημένος Χριστός, ὁλωσδιόλου πνευματικὰ φανερώνεται καὶ τὸν βλέπουν μὲ τὰ πνευματικὰ μάτια.
῞Οταν δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἔλθει μέσα μας μὲ τὴν χάρη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, μᾶς ἀνιστᾶ ἐκ νεκρῶν καὶ μᾶς ζωοποιεῖ καὶ μᾶς ἀξιώνει νὰ βλέπουμε Αὐτὸν μέσα μας ὁλοζώντανο,
Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἀθάνατος καὶ ἀνώλεθρος· κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ μᾶς δίνει τὸ χάρισμα νὰ ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι μᾶς ἀνιστᾶ μαζί Του καὶ μᾶς συνδοξάζει, ὅπως λέγεται σὲ ὅλη τὴν ῾Αγία Γραφή.
Αὐτὰ λοιπὸν εἶναι τὰ θεῖα μυστήρια τῶν Χριστιανῶν, αὐτὴ ἡ κρυμμένη δύναμη τῆς πίστεώς μας, τὴν ὁποία οἱ ἄπιστοι ἢ δύσπιστοι ἤ, γιὰ νὰ πῶ καλύτερα, ἡμίπιστοι (χλιαροὶ) δὲν τὴν βλέπουν, οὔτε ἀσφαλῶς μποροῦν καθόλου νὰ τὴν δοῦν.
῎Απιστοι, δύσπιστοι καὶ ἡμίπιστοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν ἀποδεικνύουν τὴν πίστη μὲ τὰ ἔργα τους. Γιατὶ χωρὶς ἔργα καὶ οἱ δαίμονες πιστεύουν καὶ ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι Θεὸς ὁ Δεσπότης Χριστός. Οἴδαμεν γάρ σε., λένε τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ., καὶ ἀλλοῦ·
Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ῾Υψίστου εἰσίν..
᾿Αλλὰ ὅμως οὔτε τοὺς δαίμονες οὔτε κι αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἀκόμη θὰ ὠφελήσει αὐτὴ ἡ ὁμολογία. Διότι κανένα ὄφελος δὲν προκύπτει ἀπὸ αὐτὴν τὴν πίστη, ἐπειδὴ εἶναι νεκρή, σύμφωνα μὲ τὸ Θεῖο ᾿Απόστολο:
῾Η πίστις γάρ, λέγει, δίχα τῶν ἔργων νεκρά ἐστιν., ὅπως ἀκριβῶς καὶ τὰ ἔργα χωρὶς πίστη. Καὶ γιατί εἶναι νεκρή; Διότι δὲν ἔχει μέσα της τὸν Θεὸ ποὺ ζωογονεῖ τὰ πάντα· διότι Αὐτὸν ποὺ εἶπε ῾Ο ἀγαπῶν με τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσει, καὶ ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾿ αὐτῷ ποιησόμεθα., δὲν προσπάθησε νὰ κλείσει μέσα της, ὥστε μὲ τὴν παρουσία Του νὰ ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν αὐτὸν ποὺ ἔχει αὐτὴν (τὴν παρουσία), νὰ τὸν ζωοποιήσει καὶ νὰ τὸν ἀξιώσει νὰ δεῖ καθαρά, ὁλοκληρωτικὰ Αὐτὸν ποὺ ἀναστήθηκε μέσα του καὶ ἀνέστησε καὶ αὐτόν.
Νεκρὴ λοιπὸν εἶναι αὐτὴ ἡ πίστη ἀπ᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς, καὶ μᾶλλον εἶναι νεκροὶ ὅσοι τὴν ἔχουν ἀποκτήσει χωρὶς ὅμως νὰ ἔχουν καὶ ἔργα.
Γιατὶ ἡ πίστη στὸν Θεό, ζεῖ πάντοτε καὶ ζώντας ζωοποιεῖ αὐτοὺς ποὺ προσέρχονται μὲ πρόθεση ἀγαθὴ καὶ τὴν ἀσπάζονται.
Αὐτὴ ἡ πίστη πολλοὺς ὁδήγησε ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή, προτοῦ νὰ ἐκτελέσουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἀποκάλυψε τὸν Χριστὸ καὶ Θεό.
Καὶ ἄν ἔμεναν πιστοὶ στὶς ἐντολές Του καὶ τὶς ἐφάρμοζαν μέχρι θανάτου, ἐπρόκειτο νὰ διατηρηθοῦν κι αὐτοί ἀπ᾿αὐτὲς τέτοιοι προφανῶς ποὺ ἔγιναν ἀπὸ μόνη τὴν πίστη.
᾿Επειδὴ ὅμως γύρισαν πίσω σὰν τὸ τεντωμένο τόξο καὶ ἐνεπλάκησαν στὶς προηγούμενες πράξεις τους, φυσικὰ ἀμέσως ναυάγησαν καὶ στὴν πίστη καὶ στέρησαν δυστυχῶς τοὺς ἑαυτούς τους ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Θεός.
Αὐτὸ ἀκριβῶς γιὰ νὰ μὴν πάθουμε καὶ μεῖς, ἄς τηρήσουμε, σᾶς παρακαλῶ, τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ μὲ ὅση δύναμη ἔχουμε, ὥστε καὶ τὰ παρόντα καὶ τὰ μέλλοντα ἀγαθὰ νὰ ἀπολαύσουμε, καὶ μάλιστα ἐννοῶ, τὴν ἴδια τὴν θέα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία εἴθε ὅλοι ἐμεῖς νὰ ἐπιτύχουμε μὲ τὴν χάρη τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, στὸν ῾Οποῖο ἀνήκει ἡ δόξα στοὺς αἰῶνες· ᾿Αμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου